2013'te neler öğrendim

Yazdıklarımın çoğu kimileri için, sıradan olabilir, hatta “ aman canım!” da diyebilirsiniz, bildiğinizi zannediyorsunuzdur belki de… Tecrübe etmemişsinizdir… Ama ben gerçekten aşağıdakilerin hepsini 2013’te 32 yaşımda farkettim, tecrübe ettim. Ben 32 yaşımda çok şey öğrendim, öğrenmeler hiç bitmesin…

• İnandığın şeyin arkasından gitmenin sana hiç bir şey kaybettirmeyeceğini, kaybetsen bile tüm sorumluluğu sana ait olduğundan altında ezilmeyeceğini,
• Yeri geldiğinde yeter! demeyi bilmek gerektiğini,
• Susmanın “gerçekten” en büyük erdem olduğunu,
• Yaptığımız her işin sıkıcı, sıradan; yapmadıklarımızın heyecan verici ve eğlenceli “olmadığını” her işin kendine göre zorlukları olduğunu,
• Ama yaptığın işin, seni sınırlamasına izin vermeden ufkunu geniş tutmak gerektiğini,
• Cesur olmak gerektiğini,
• Gerçek aşk diye bir şeyin var olduğunu,
• Öfke ve hırs kurbanı olmamak gerektiğini,
• Koskoca evrende herkesin yaşamak için gerekli bir kuytu köşe bulabileceğini, kavgalara dövüşlere gerek olmadığını,
• En fazla bağıranın en haklı olmadığını,
• Hayatta her zaman “kime göre? Neye göre?” ler olduğunu,
• Kimse için “100% tanıyorum” dememek gerektiğini, beşerin şaşabileceğini,
• Suçu ne hep kendinde, ne de hep karşı tarafta aramaman gerektiğini,
• Kimi zaman gereğinden fazla sinirlendiğimi, ama bunu değiştirmek için hiçbir şey yapmadığımı,
• Sonra öfkelenmemi sağlayan her şeyi uzaklaştırmam gerektiğini,
• Bir kedinin dünyaya bedel olduğunu J
• Arkadaşlarımın bebeklerini gördükçe, benim de zamanımın geldiğini
• Arkadaşlarımın tercih yapabileceğini ve bu tercihlerinin her zaman ben olmayabileceğimi,
• Ama aslolanın kimseyi tercih etmek zorunda bırakmamak olduğunu,
• Az gördüğüm, ihmal ettiğim sevdiklerim olduğunu,
• Ama zaman zaman benim de herhangi bir sebebe dayanmaksızın, aranmak istediğimi :)
• Bazen yalnız kalmak istediğimde buna saygı duyan, hiçbir anlam yüklemeyen, sevdiklerim olduğunu,
• En mutlu olaydan bir mutsuzluk çıkarmayı başarabilenler olduğunu,
• Sen ne yaparsan yap, ne dersen de, tam tersinin anlaşılabileceğini,
• bazen çok ta üstüne gitmemek gerektiğini,
• herkese iyi olunamayacağını, herkesin beni sevmek sevmek zorunda olmadığını,
• herkesi sevmek zorunda da olmadığımı,
• Gerçekten ama gerçekten büyük konuşmamak gerektiğini,
• Çok kalabalıklara gerek kalmadan, az ve öz ile yaşamanın ideal olduğunu,
• Beni; iyi huylarımla, kötü huylarımla seven insanların olduğunu,
• İyi huylarıyla, kötü huylarıyla sevdiğim çok insan olduğunu,
• Merhamet, hoşgörü ve vicdanın en büyük erdem olduğunu,
• Hayatta tek bir doğrunun olmadığını,
• Kimi zaman geri planda kalmak gerektiğini,
• Ama en çok ta tüm bunları böyle alt alta yazarken ve yaşarken, tam aksine davranabileceğimizi, hırsımıza, öfkemize yenik düşebileceğimizi çünkü insan olduğumuzu,
•  ama “telafi”  etmeyi öğrenmemiz gerektiğini

Farkettim….